"Zdajemy sobie wszyscy dobrze sprawę, że wejść do tej Katedry nie można bez wzruszenia. Więcej powiem: Nie można do niej wejść bez drżenia wewnętrznego, bez lęku; bo zawiera się w niej - jak w mało której katedrze świata - ogromna wielkość, którą przemawia do nas cała nasza historia, cała nasza przeszłość; przemawia zespołem pomników, przemawia zespołem sarkofagów, ołtarzy, rzeźb, ale nade wszystko przemawia do nas cała nasza przeszłość, cała nasza historia - zespołem imion i nazwisk. Wszystkie te imiona i nazwiska znaczą i wyznaczają (...) olbrzymią, tysiącletnią drogę naszych dziejów. I dlatego człowiek, który wchodzi do tej Katedry nawet jako pielgrzym przygodny, musi zatrzymać się przed tą wielkością. A cóż dopiero człowiek, który wchodzi do tej Katedry, ażeby do tej rzeczywistości dodać jakiś nowy element" - Jan Paweł II papież.

Katedra Wawelska zajmuje szczególne miejsce w sercach Polaków. Jej budowę rozpoczęto tuż po roku 1000 i od tego czasu stała się głównym kościołem w naszym kraju, nekropolią polskich władców, Ołtarzem Ojczyzny. Tu spoczęły relikwie Świętego Stanisława i Świętego Floriana, patronów Polski, tutaj spoczywa 
Święta Królowa Jadwiga.

Od czasów Władysława Łokietka chowano na Wawelu królów polskich. Powiadają, że gdy na Boże Narodzenie uderzy słynny Dzwon Zygmunta, to w podziemnych komnatach zasiadają wszyscy bez wyjątku królowie polscy i radzą nad losami narodu i państwa..

Oprócz grobowców królów polskich leża tu sławni Polacy, poeci: Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki, bohaterzy narodowi: Tadeusz Kościuszko, Józef Poniatowski, Józefa Piłsudski, Władysław Sikorski.

Niesamowite wrażenie robi zarówno czarno - złota konfesja św. Stanisława wykonana z marmuru i złoconego brązu z XVII wieczną srebrną trumną, jak i biały marmurowy nagrobek św. Jadwigi. Szczególnym miejscem w Katedrze jest ołtarz z czarnym, ukrzyżowanym Chrystusem, słynący cudami.

Do katedry przylega najważniejsze dzieło włoskiego renesansu na północ od Alp, Kaplica Zygmuntowska dzieło mistrza włoskiego Bartolomeo Berrecciego. Na tle dominującego w katedrze baroku uderza swoja odmiennością.

Katedra Wawelska, mimo, iż jest kościołem o największym obecnie znaczeniu w Polsce, nie robi wrażenia swoimi rozmiarami.  Natomiast wyposażenie wnętrza: arrasy, werdiury, średniowieczne figury, renesansowe i  barokowe ołtarze, XV-wieczne malowidła ścienne i stropowe, epitafia, rzeźby, duża ilość kaplic-pozostawiają niezatarte wrażenia.

Po zwiedzeniu cześci sakralnej konieczne trzeba wspiąc się drewnianymi, krętymi schodami na słynny Dzwon Zygmunta, gdyż dotknięcie jego serca, spełni najskrytsze marzenie. Dzwon ten dzwoni tylko z okazji wielkich świąt oraz wyjatkowych okoliczności. Szczególnie radośnie zabrzmiał dla Polaków, kiedy ogłosił wybranie na papieża Kardynała krakowskiego Karola Wojtyły, szczególnie smutno zaś, gdy odchodził On od nas do Domu Ojca..

Wchodząc do Katedry warto również zwrócić uwagę na kości legendarnego Smoka Wawelskiego wiszące na wejściem oraz na cenne drzwi z monogramem Kazimierza Wielkiego, która jest telewizyjnym symbolem regionu krakowskiego.

Zwiedzanie Katedry warto uzupełnić odwiedzeniem Muzeum Katedralnego.