Powojenne idealne miasto socjalistyczne Nowa Huta, miało być miastem bez kościołów, miało wychować nowych ludzi, oświeconych, ateistów, bez obciążeń zabobonami, jak nazywali wiarę ideolodzy, którzy to miasto tworzyli. Jednakże ludzie,  którzy tu zamieszkali nie wzięli się „znikąd”. Zapragnęli aby w ich mieście stanął kościół. Dzielnie walczyli w obronie krzyża, na miejscu którego miał stanąć, a który władze chciały usunąć.

Wspierał ich ówczesny biskup krakowski Karol Wojtyła - późniejszy papież Jan Paweł II. Po „trudnych” 16 latach o tego wydarzenia, konsekrował On osobiście Arkę Pana w roku 1976. Tym samym powstała największa ówczesna parafia w Europie - 100 tys. ludzi!!!

Kamień węgielny pochodzący z bazyliki świętego Piotra w Rzymie podarowany został przez papieża Pawła VI. Świątynia ta stała się symbolem walki z totalitarną władzą. W stanie wojennym nabożeństwa fatimskie w „Arce Pana” były najbardziej pilnowanymi przez ZOMO uroczystościami religijnymi. Zazwyczaj kończyły się regularnymi bitwami ulicznymi.

Ojciec Święty Jan Paweł II, nawiązując walki o krzyż i budowy Arki Pana, w czasie pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny powiedział: „Nie można oddzielić krzyża od ludzkiej pracy. Nie można oddzielić Chrystusa od ludzkiej pracy. To właśnie potwierdziło się tutaj, w Nowej Hucie. I to był ten nowy początek ewangelizacji na początku nowego tysiąclecia chrześcijaństwa w Polsce. Ten nowy początek przeżyliśmy razem. I ja zabrałem to ze sobą z  Krakowa do Rzymu jako relikwię”.